رؤيـــا....................



همه ي پنجره ها خنديدند

و نسيمي كه پر از عاطفه بود،

پرده را مي رقصاند

افق آهسته دميد

نبض يخ بسته ي من باز تپيد،

"دلم عاشـــــــق شــده بود"

عاشق گرمي آن واژه ي پاك

عاشق مطلع جوشنده ي نور

عاشق يك گل سرخ،

عاشق شهر بلور.

"واژه ي تـازه ي من، پنـجره ي چشـــــــم تو بود،"

ناگهان برقي زد:

باد و باران گفتند:

آسمان تعطيل است!"

پرده ها،

پنجره ها،

و نسيم سحري

" رويــــــــــــــــــا " بود..............

نامه ی تو چقدر زیبا بود

هر خطش را سه مرتبه خواندم

بعد آن را به روی یک دفتر

تا نخورده قشنگ چسباندم

نامه ی تو چقدر خوشبو بود

بوی گلهای رازقی می داد

حرفهایت هنوز هم طعم

عصر پاییز عاشقی می داد

گفته بودی عجیب دلتنگی

دل من هم برای تو تنگ است

پیش من هم غروب غمگین است

پیش من هم طلوع کم رنگ است

خوشم آمد چقدر دانایی

حالی از حال من نمی پرسی

ولی از پشت قاب دلتنگی

زردیم را چه زود فهمیدی

یاس زرد دو خانه آن ور تر

داشت دیشب تو را دعا می کرد

تشنه بود و نبودی و او داشت

التماس پرنده ها می کرد

گفته بودی ز غیبت باران

باز هم درد مشترک داریم

تا بخواهی شقایق تشنه

گل سرخ پر از ترک داریم

کی به هم می رسیم همبازی

من که دیگر ز عشق مایوسم

روی ماه تو را فقط در عکس

گرم و با اشتیاق می بوسم

دوریت کار دست من داده

فاصله که میان ما کم نیست

هیچ کس روزگار و اقبالش

مثل ما بی نشان و مبهم نیست

فکرت اینجا میان گلدان است

جلوی چشم آرزوهایم

تو خودت را به جای من بگذار

تو دلت سوخت من چه تنهایم؟

سال ها می شود که با عکست

توی این شهر زندگی کردم

با یکی دو تماس کوتاهت

ما ه ها رفع تشنگی کردم

ولی آخر چقدر بنشینم

نامه ای،حرف روشنی،چیزی

گل خشکی میان این کاغذ

که به آن وعده ای بیاویزی

بنویس از خودت،از این نامه

دو سه خط مختصر فهرست

فقط این بار خواهشی دارم

عکس تازه ای برای من بفرست

شعر از خانم مریم حیدرزاده